همین حالا خلاصه ی بخشی از فصوص الحکم ابن عربی را با گردن و کمری مملو از درد تمام کردم و با چند بار خواندن از روی متن همراه کرنومتر، خودم را آماده ارائه در روز دوشنبه میکنم.اعتراف میکنم سخت و پر زحمت بود ولی بنظرم ارزش داشت تا با افکار این عارف و فیلسوف بزرگ که برخی از تفکراتش توسط فلاسفه مهمی چون ملاصدرا مورد قبول واقع شده آشنا شوم.از معاصرین هم مطهری و خمینی و حسن زاده او را بسیار ستوده اند و در اثارشان هم از این شخص وام گرفته اند.اما نکته مهم بخشی از شخصیت و باورهای این عارف که پایه گذار عرفان نظری در جهان اسلام است میباشد که جدا موجب تحیر من شد، چرا که برخی ادعاهای او آنقدر محیرالعقول است که قطعا اگر حالا و در این دوران زنده بود و نظراتشان را بیان و مکتوب میکرد نتیجه اش رفتن داخل گونی بود و الی باقی مراحل.
پ ن: خیلی خسته ام.
