سیاستمداران و پوشک بچه ها باید زود به زود عوض شوند.
هر دو به یک دلیل.
جناب مارک تواین گفتن.
پول صدا رو دوست نداره.
هر کجا پول باشه معمولا اونجا ساکته.بانک بری اونجا ساکته،محلات بالا شهر و لاکچری بری اونجا ساکته،رستوران خیلی لوکس بری اونجا ساکته. ندیدم کسی با بی ام و آهنگ بلند گوش بده ولی کلی پراید پر سر و صدا دیدم.خلاصه جاهای پر سر و صدا و شخصیت های پر سر و صدا معمولا افراد فقیرین.
یادمه خیلی سال پیش،قرائتی تو یکی از برنامه های درس هایی از قرانش حرف قشنگی زد که محورش دقیقا همین موضوع بود.اون گفت یه مشت سکه بریزی تو جیبت هم باد میکنه هم جرینگ جرینگش هواست،ولی چنتا اسکناس نه معلومه تو جیب نه سر و صدا داره.
با این حرف میخواست بگه آدم های پر، دادار دودورر و نمایش ندارن،و به عبارتی اهل دیده شدن و هیاهو نیستن.
کاش میشد برای چند دقیقه گریگوری یاکولوویچ رو ببینم.فقط ببینم.ببینم و تو هاله ش قرار بگیرم تا روحم سرشار از لذت بشه.ریاضی دان بزرگی که جوایز فیلدز و هزاره و انجمن ریاضی سن پترزبورگ رو نمیپذیره و میگه به پول و شهرت علاقه ای ندارم.کسی که یکی از هفت مسئله حل نشدنی ریاضی دنیا رو که هزار ساله هیچ دانشمند ریاضی نتونسته اونو حل کنه رو حل میکنه ولی از گرفتن جایزه هزاره امتناع میکنه.نابغه ی افتاده حالی که اگر تو خیابون های ایران قدم بزنه بی برو برگرد همه فکر میکنن زباله گرد یا معتاد یا دزد یا فقیره.
من عاشق آدم های نابغه و ارامم.اینها برای من الگوان.
بعدا نوشت: دوست بزرگوار قطعا الکن بیان کردم،قصدم تشبیه آدم های غنی از علم بود به اسکناس.
راستش گاهی حرف های ذهنیم منسجم ترن تا یادداشت ها.