از همه جا و همه چیز که خسته میشم، google sky رو سرچ و سایت اول رو باز میکنم. بعد میشینم به تماشای هستی. به جزئیات خوب خیره میشم، دوست دارم با معلومات خیلی خیلی اندکم از فیزیک تصویرسازی و تصور کنم چه چیزهایی در حال وقوع و رخ دادنه و صد البته نگاه فلسفی،قرانی هم چاشنیش کنم. هرچند دقیقه هم محدوده دیدم رو وسیع تر میکنم تا همه گوشه و کنارها رو ببینم. تو این حالت از مناطق قبلی خیلی دور میشم، تا حدی که دیگه نمی بینمشون یا بهتره بگم دیگه پیداشون نمیکنم. از این عظمت بهت زده میشم،ذهنم کم میاره. صفحه رو همراه چشمام میبندم و در درونم غوطه ور میشم. من کجام؟من چیم؟ ذره ای ناچیز از این هستی عظیم که سر و ته نداره!
پی نوشت: امشب سریال دکتر روح یا روح دکتر تمام شد. این دومین بار بود این سریال رو تماشا کردم و قطعا مایلم باز هم ببینم. بار اول نوروز سال گذشته بود که با زیرنویس تو نت دیدم و بی اندازه لذت بردم. و اینبار دوبله ی اون رو تو جم دراما دیدم و بیشتر به عمق محتوا پی بردم. کاری به تخیلات این سریال ندارم، اونچه برام مهم بود مفهوم این سریال بود که حالم رو دگرگون کرد. همینطور سریال فرصتی دیگر.باز بار اول با زیرنویس در نت دیدم و بار دوم در جم درما که دیروز به پایان رسید.یه سریال بشدت آموزنده ی خانوادگی پر از درس های اخلاقی و روانشناسی و حتا دینی.
در نهایت اینکه نمیدونم چه بلایی سر سریال سازی و فیلم سازی ایران اومده که خروجیش جفنگیاتی به نام فسیل و شهر هرت و و و هست. قطع به یقین اگر کسی دنبال فرهنگ و فرهنگ سازی برای خودش و خانوادش و فرزندانشه بچسبه به کیدرما،نه سریال های مزخرف ترکیه ای و نه داخلی!
بقول رائفی پور بابا یه دقیقه به هم تجاوز نکنید ببینیم تو مملکت چه خبره آخه! ببینیم قیمت طلا و دلار چنده! ببینیم بنزین گرون میشه یا نه، ببینیم وضع گوشت و مرغ و تخمش بکجا ختم میشه. ببینیم برای نون باید چه خاکی بسرمون کنیم، ببینیم وضع آب و هوا چجوریاست و هزار درد بی درمون دیگه ...!
واقعا دیگه من جرات نمیکنم اینستاگرام رو باز کنم.هر روز پست ها شدن اخبار خاک بر سری آقایون و خانمای منصب دارِ مسند نشین.
بابا یکم آروم بگیرین.