امروز فقط خسته ام...نه جسمی...که روحی...که ذهنی...که فکری.
حاضر بودم کتک جسمی رو تحمل کنم...اما متحمل ضربات ذهنی نشم.همیشه از دوئل افکار گریزانم...از ضعف نیست ....از اینکه خودم رو اثبات کنم....از اینکه با افکارم
زورآزمایی کنم....از اینکه افکارم رو عریان کنم...از اینکه با افکارم فریاد بزنم....شکنجه میشم.
معتقدم زمان بهترین حالت ابراز افکاره...بهترین شیوه ی نمایش اونه....معتقدم اینطوری حتی اثر
پذیرنده تره....
از سیلی زدن به افکار و اذهان هم لذت میبریم...از تلنگری که به اذهام و افکار هم میزنیم دچار
لذت میشیم....از دردی که به افکار و اذهان هم وارد میکنیم در شعفیم....