
اخیرا کمی تنهاتر از همیشه شده ام
و کمی منزوی تر
و کمی بی برنا مه تر
و دست و دلم به کار نمی رود
فکر کنم بدنم کمبود عشق پیدا کرده باشد.
چند هفته اس که دائم در سفر های بین شهری هستم....
آلودگی هوا....
ترافیک های تهوع آور...
سوز...سرما....
برخوردهای کاملا انسانی...و .....دوس____تانه....
قیمت های کاملا منصفانه...
خستگی راه و بی راه....
هیچکدوم نتوسته باعث تخلیه ی انرژی من بشه.
.....مگر یک مورد....
تنها چیزی که تونست فوران انرژی رو در من خاموش کنه....موسیقی های بی سر و ته رپی بود
که تو ماشین های شهری و بین شهری مجبور به شنیدنش بودم...اون هم با ماکسیموم وُلوم.
نمیدونم آقایون راننده چه علاقه ای به این جور ترانه ها دارند...!!!
شاید بدون شنیدن این مضامین مضحک خواب بهشون چیره میشه...و فاتحمه الصلوات.
تصمیم گرفتم از این به بعد با یه mp3 سفر کنم....