سلام بر صبح و سلام بر اهل نماز
بیدارم و در حال نوشتن مقاله ای که موعدش به شمارش معکوس افتاده.
تو این نوشته نزدیک عنوان و موضوع مقاله نمیشم ولی هم زمانی مطلبی که بیست دقیقه پیش میخوندم و مینوشتم با حال نماز صبحم عجیب و غریب شد و بعد از نماز بازبه گریه افتادم.
نمیدونم مفهوم گریه از شدت یا عمق فهم و درک وجود داره یا این حس فقط برای من وجود و نمود داره؟! اشک هایی که از سر غم و استیصال و خشم و مصیبت نیست،یجور شکوه عمیقی دارن این اشک ها که نمیدونم چطوری میجوشن.یقینا مطالب درسی به تنهایی علتش نیست ولی حتم دارم ادغام آموخته هام با ایمان و باور و یقین درونی و فطریم حس و حال عجیبیه که خودشو با اشک نشون میده.
بگذریم.....
بیرون داره باد میوزه و بنوعی عطر و بوی پاییز تو حیاط و اتاق چهارم که پنجرش بازه پیچیده.بالاخره شهریورم رسید و دو سه ماه طاقت فرسا رو پشت سر گذاشتیم.اما یکی دیگه از اون چیزایی که امسال بدون اینکه متوجهش باشم متوجه شدم غر نزدن از گرما بود،اونم برای من گرمایی.فکر کنم علامت خوبیه.میذارمش به حساب صلحم با پیرامونم که تو نوشته قبلی هم بهش اشاره کردم.
اما میخوام اینم ثبت کنم که گر چه عاشق سرما و بارون و برف و یخ بندون و هوای ابریم ولی عاشق ماه مردادم.نمیدونم چرا حس میکنم مرداد خیلی ویژه ست.خیلی بیشتر از سایر ماه ها.شاید چون ماه تولد خودمه بهش تعصب دارم ولی راستش رسما از هیچ ماه دیگه ای خوشم نمیاد الا امرداد.
خب.....من رفتم سر مقاله ام که موضوعش یکی از سوالات ذهنی خودم بود که وقتی برای پیدا کردن جوابش دست بکار شدم متوجه شدم قابلیت مقاله شدن داره و وقتی با استادم در موردش صحبت کردم گفت عااااالیه و سریع تمومش کن تا تو دانشکده فلسفه بترکونیمش.
راستی یه ایه هست که جدیدا افتاده سر زبان روح و جسمم و من اونقدر عاشق این آیه شدم که دارم فکر میکنم بدم برام رو عقیق حکاکی و قاب گردنیش کنم.
هو معکم این ما کنتم و هو علیم بذات الصدور.
فارسیشم مینویسم چون میدونم کسی اهل عربی و سرچ نیست.البته آیه ای که ازش دارم صحبت میکنم ادغام بخشی از دو آیه مجزاست.
او با شماست،هر کجا که باشید.و او به اسرار درون سینه های شما آگاه است.
خلاصه اینکه اعلموا انما الحیاه الدنیا لهو و لعب. دیگه فکر کنم معنی این ایه کاملا واضحه.
پ ن: شاید کمی بعد از کار بزرگی که برای خودم کردم بنویسم.درسی مرسی هم نیست.