حرف من اینه :
عشقی که با چاقو زدن به درخت سر گُذر شروع بشه , خونه ی آخرش بدبختی ی!
عاشقم عاشقای قدیم که اسم طرفُ رو تنشون خال کوبی می کردن , نه این که ناخن گیر وردارنُ
تن درختای بی زبونُ به هوای یادگاری پاره پاره کنن !
واسه همین ِکه عشقای این زمونه , هم سن و سالِ حبابای آبن !
نفرین درختا رو دست کم نگیر !
صد دفعه هم که لای انگشت شست و اشاره مو گاز بگیرم بازم این سوال سِمج میاد سراغم که:
وقتی می شه وجود هوا رُ با فرمولای فیزیک و شیمی ثابت کرد , چرا یه فرمول بی کلک
واسه اثبات خیلی چیزای دیگه نیست ؟!؟!