مشتی گره کرده برافراشته و محکم
یا دستی گشوده به خواهش دراز و منتظر...
انتخاب کن :
زیرا روزی به یکی از این دو می رسیم.
نمیدانم چرا بعضی ها از تمسخر و دست انداختن مردم لذت میبرند...!
از اینکه بعضی ها رو عنتر و منتر کنند...خیط شان کنند.. کنف شان کنند...بهشان بخندند....
و هزار ضد حال دیگر.....حال میایند!
من که به این جور آدما میگویم بیمار روانی.
حتی اگر این بیمار روانی کارگردان و عوامل دوربین مخفی باشد...!
نهایت بی انصافی ست که برای شادی و خنده ی خودمان یا دیگران یه عده را مچل کنیم...
اسکل فرض کنیم...مونگل ببینیم...کودن حساب کنیم...کوچک نگاه کنیم.
به نظرم خیلی ابلهانه ست که روزهای خوشمان را با خندیدن به واکنش تعدادی انسان از همه
جا بی خبر بگذرانیم...ریسه برویم و اشک از چشم هامان سرازیر شود...کیف کنیم و حال بیاییم.
من نه تنها از دیدن این صحنه ها شاد نمیشوم...بلکه بد جوری هم دکوراژه میشوم.
مطمئنم اگر یک روز خودم با دوربین مخفی مواجه شوم....که خدا نکنه بشوم....دوربین و
عواملش را لت و پار میکنم....و آنچنان درسی بهشان میدهم که در تیتر اول روزنامه ها و مجلات بنویسند.
عیب و ایراد از بی جنبه گی من نیست.....اما بعضی ها دیگر شوخی خرکی را هم رد کرده اند.