دیشب داشتم به این فکر میکردم که اینجا از کدام مسائل شخصی ام بنویسم!!دیدم که مدت هاست دیگر دوست ندارم در مورد زندگی ام، همسر و بچه ها و حالات روحی و شهودی و حتا تحصیلی و ورزشی ام هم بنویسم.تا حدی نمیدانم چرا،فقط حس میکنم دیگر مایل نیستم کسی آگاهی و اطلاعاتی از من داشته باشد.البته تعجبی هم نمیکنم چرا که این حال همیشگی من بوده و هست.گاهی نزدیک میشوم و گاهی یکباره دور و مختص به این نوشته های بی رنگ و لعاب و این مکان هم نیست.بطور کل از گریز و رهایی بیشتر لذت میبرم تا مادن و درجا زدن در عادات سطح پایین،مثل عادت به همین فضا.در نهایت فکر میکردم تنها چیزی که این اواخر میتوانم راحت در موردش بنویسم برداشت هایم از سریال های کره ایست که نشات گرفته از دغدغه هایست که در مورد اخلاق دارم.
راستش در زمینه مدینه فاضله بشدت پیرو افلاطونم و احساس میکنم بطور ذهنی و روانی در قالب جدیدی فرو رفته ام که خروج از آن غیرممکن است.چرا که با مرور اندیشه های افلاطون به این نتیجه رسیدم که رهروی تفکرات این شخصم هرچند که قرن ها بین اجسام و افکار ما فاصله ست.
همین الان دیدن سریال خانواده انتحخابی را تمام کردم و برای میلیونیوم بار به این نتیجه رسیدم که هیچ چیز مهمتر از خانواده نیست و از اینکه جایگاه خانواده در ایران تا حد متزلزل و ناپایدارست و دختران و پسران و حتا زنان و مردان بالغ ناپخته و ناپرورده اند دلم به درد آمد.
با این سریال هم گریستم؟!
بله.
چون 16 قسمت این سریال سرشار بود از آموزش عاطفه و انسانیت و البته در کنارش عکسی از آن یعنی بی عاطفگی با زمینه اختلالات روحی و روانی والدین و میتواند زندگی کودک را تحت الشعاع قرار دهد.
بهرحال طوری که من از فرهنگ کرده ولو نمایشی می اموزم د رتمام طول عمرم از کس و کسانم و از جامعه و تحصیل نیاموختم، ولی صد افسوس که برای من مقدار زیادی دیر شده است و یقینا اموزه های فرزندپروری یا حتا همسرداری برایم افاقه نخواهد کرد.اما ایکاش میتوانسم فریاد بزنم و به تمام جوانان اعم از دختر و پسر و بزرگسالان اعم از متاهل و مجرد بگویم لطفا بنشینید پای سریال های کره ای تا یاد بگیرید چگونه و چطور زندگی کنید و روابط خرد و کلانتان را آموزش بگیرید تا یک زندگی و روابط سالم بین انواع روابط برقرار کنید.
و حرف آخر اینکه بدترین و مخرب ترین اتفاقی که میتواند برای افراد و خانواده ها پیش بیاید این است که بنشینید پای سریال های کثیف و سخیف ترکیه ای تا همه چیزش را به باد فنا بدهد.
من قسم جلاله میخورم که اگر فقط یک سال تماشاگر سریال های کره باشید ره صد ساله اخلاق و انسانیت را یک شبه رفته اید.کاری که دین در این مملکت نه تنها نتوانست انجام دهد بلکه اثر مخرب و نابودگر هم روی همه چیزمان گذاشت.